Grupa Rybki, Temat dnia: „Jak śmiesznie wygląda strach!”- 21.05.2020

Grupa Rybki, Temat dnia: „Jak śmiesznie wygląda strach!”- 21.05.2020

  1. „Kto może nam pomóc, gdy się boimy?” – rozmowa na temat sposobów radzenia sobie ze strachem na podstawie doświadczeń dziecka i opowiadania Renaty Piątkowskiej „Zły sen”.

  „Zły sen” Renata Piątkowska

Jak ja nie lubię, gdy śni mi się ten pies. Jest duży, czarny i zły. Stoi na mojej drodze i warczy. Gdy unosi górną wargę, widać białe, ostre kły. Ale najgorsze są jego oczy, niespokojne i błyszczące. Śledzi nimi każdy mój ruch.

We śnie na widok tego psa ogarnia mnie taki strach, że nie mogę uciekać ani wzywać pomocy. Mogę tylko płakać, więc robię, co mogę. Tej nocy znowu czarny pies pojawił się przede mną. Wydawał się większy i bardziej groźny niż zwykle. Przysłoniłem oczy ręką, żeby go nie widzieć, i głośno zapłakałem. Obudził mnie głos taty:

 

 – Tomku, to tylko zły sen. Już dobrze syneczku. Śnił ci się ten pies, prawda?

– Tak, to znowu on – chlipałem.

– Tato, zostań ze mną. Jak będziesz blisko, to on nie wróci. Będzie się bał – poprosiłem.

 – W porządku – tata uśmiechnął się i otulił mnie pierzyną.

Bałem się tego psa, więc pomyślałem, że najlepiej będzie, jak nie zmrużę już oka do rana. Ledwo tak postanowiłem, natychmiast zasnąłem. Pies też chyba zasnął, bo tej nocy nie pojawił się już w moim śnie. Nie dał jednak o sobie zapomnieć, bo cały czas słyszałem jego ponure warczenie. Co gorsza, słyszałem je również rano, gdy się już obudziłem. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że ten okropny dźwięk wydaje z siebie mój tata. Okryty kocem, chrapał w fotelu tuż obok mojego łóżka. Nie do wiary, że można spać i jednocześnie tak strasznie hałasować – pomyślałem i cichutko wymknąłem się z pokoju.

W kuchni krzątała się mama. Zanim postawiła na stole śniadanie, opowiedziałem jej mój sen. Na koniec dodałem:

– Ten pies jest paskudny i nie wiem, czemu ciągle się mnie czepia.

– Wiesz, w tej sytuacji dziwię się, że nie poprosiłeś o pomoc Zmorka. – mama pokręciła głową z niedowierzaniem.

 – Kto to jest ten Zmorek? – spytałem zaskoczony.

– Och, Zmorek to taka dziwna postać. Najbardziej ze wszystkiego przypomina jamnika. Wielkiego, latającego jamnika. Z aksamitnymi skrzydłami, okrągłym brzuszkiem i wąskim pyszczkiem. Nie jest piękny, ale bardzo pożyteczny. Zmorek zjada złe sny. Na zawołanie pożera je, jakby to był makaron. Wciąga koszmary i zjawy, nawet te najdłuższe i najstraszniejsze. Mlaska przy tym i niestety czasem mu się odbija, ale wtedy po złych snach nie ma już ani śladu. A Zmorek krótkimi łapkami gładzi brzuszek i już rozgląda się za następnym nieszczęśnikiem, którego męczą nocne zmory.

Dlatego gdy następnym razem przyśni ci się ten okropny pies, to zawołaj: „Zmorku, tutaj!”, a on nadleci w jednej chwili. Zje twój zły sen, jakby to było ciastko z kremem. Wiem, co mówię, bo sama też nie raz wzywałam Zmorka i nigdy nie zawiódł.

– Tobie, mamusiu, też śnił się czarny pies? – spytałem zdziwiony.

– No, niekoniecznie pies. Śniły mi się inne okropieństwa.

– Jakie? Jakie? – chciałem wiedzieć. Na przykład, że wygrałeś konkurs na najbardziej upartego chłopczyka na świecie. Albo że w twoim przedszkolu wydano zakaz gotowania zupy jarzynowej, a dzieci karmiono wyłącznie chipsami i czekoladą – wyliczała mama.

– Ale to nie są żadne koszmary! Sam chciałbym mieć takie piękne sny. Dziwię się, że Zmorek w ogóle chciał je zjeść! – zawołałem.

– Jemu tam wszystko jedno. Pożarł wszystko co do okruszyny. Mlasnął jęzorem i odleciał. Gdy mama powiedziała mlasnął jęzorem, przyszła mi do głowy pewna piękna myśl.

– Mamo, czy ten Zmorek pojawia się tylko we śnie? Czy nie mógłby przylecieć choć raz do przedszkola? Gdybym zawołał: „Zmorku, tutaj!” i pokazał mu Jolkę, dałby radę wciągnąć ją jak makaron? Bo ona ciągle pokazuje mi język, mlaska przy stole i chwali się, że już dwa razy była w szpitalu. No, jak myślisz, Zmorek mógłby to zrobić dla mnie? – spytałem z nadzieją w głosie.

– Nie, na pewno nie. On może przyjść tylko we śnie. Zje złego, czarnego psa, ale Jolki nie tknie – wyjaśniła mama.

– A tak w ogóle, to dlaczego ja nie byłem jeszcze w szpitalu? – spytałem ze złością. Mama, zamiast odpowiedzieć po ludzku, wzniosła oczy do nieba. A ja pomyślałem, że jeśli Zmorek nie może przylecieć do przedszkola, to trudno. Za to, jeśli przyśni mi się Jolka to go zawołam i Zmorek zrobi, co do niego należy. Fajnie jest mieć takiego kolegę. Dobrze, że mama mi o nim powiedziała. Teraz nie mogę się doczekać, kiedy znowu przyśni mi się ten czarny pies.

Rodzic zadaje dziecku pytania: Jakiego snu bał się Tomek? (Tomek bał się snu o czarnym, złym psie) O co chłopiec poprosił tatę, gdy obudził się w nocy, bo znów przyśnił mu się ten pies? (Tomek poprosił tatę żeby został z nim w pokoju) Dlaczego, mimo że chłopiec spał z tatą, wciąż słyszał warczenie? (To było chrapanie Tomka taty) Co poradziła Tomkowi mama na jego sen o złym psie? (Mama poradziła, żeby poprosił o pomoc Zmorka) Co robił Zmorek? (Zjadał złe sny) Co trzeba zrobić, by pojawił się Zmorek? (Zmorek pojawia się tylko w śnie) Jak Ty radzisz sobie, gdy się boisz? (Dziecko samodzielnie odpowiada na pytanie)

 

  1. „Jak śmiesznie wygląda Strach!” – projektowanie, wycinanie, przyklejanie.

Potrzebne materiały: niepotrzebne gazety, taśma klejąca, bibuła, worki foliowe (materiały te można zastąpić innymi materiałami, które są dostępne w domu według własnego pomysłu i wyobraźni).

Rodzic kładzie gazety, bibułę, taśmę klejącą. Natomiast dziecko wymyśla, w jaki sposób użyć zgromadzonych materiałów, aby zmienić się w coś strasznego. Drze, wycina, dokleja do ubrania gazety i bibułę, robi opaskę na głowę lub prostą maskę. Chodzi po pokoju, rozśmieszając domowników.

 

  1. „Już się nie boję!” – zabawa terapeutyczna.

Potrzebne materiały: kartka A4, kartka A5 (kartka z zeszytu), kredki, klej.

Dziecko siedzi przy stoliku. Koloruje (na kartce A4) sylwetę Zmorka tj. psa – jamnika. Dorysowuje mu skrzydełka. *Zmorek, to dziwna postać, przypominająca jamnika, zjadał złe sny w opowiadaniu o Tomku.)

Na kartce A5 dziecko rysuje to, czego najbardziej się boi. Zgniata rysunek w ciasną, małą kulkę.

Następnie smaruje klejem brzuch Zmorka. Kładzie na nim kulkę ze zgniecionym „strachem”.

Woła: Zmorku tutaj! Jednocześnie nakleja kulkę ze zgniecionym „strachem”na brzuch Zmorka, mocno przygniata, aby się skleiło.

Teraz „strach” dziecka jest w brzuchu Zmorka.

Dziecko krzyczy: Już się nie boję!

Link do strony z kolorowanką jamnika do druku:

http://www.supercoloring.com/pl/kolorowanki/jamnik

 

  1. Co gdzie jest? - rysowanie według poleceń rodzica.

Rodzic mówi dziecku co ma narysować, używa pojęć: „obok”, „nad”, „pod”, „w środku”.

Określanie położenia rzeczy względem siebie to ćwiczenie wyobraźni przestrzennej.

Rodzic prosi, aby dziecko narysowało koło, a w jego środku mniejsze.

Potem pod kołami dziecko rysuje drzewo. Dalej dziecko umieszcza „nad” drzewem słońce i „obok” drzewa psa.

Uwaga!

Nie liczy się jakość rysunków (piesek na pewno nie będzie podobny do prawdziwego), ale to, czy dziecko umie odpowiednio umieścić obiekt w przestrzenie.

Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszego serwisu. Jeśli nie chcesz, by były one zapisywane na Twoim dysku, zmień ustawienia swojej przeglądarki.Sprawdź, czym są pliki cookies www.wszystkoociasteczkach.pl.

Jeżeli wyrażasz zgodę i akceptujesz nasze cookies, kliknij w button